ارتباط بین سبک های رهبری مربیگری با انگیزش پیشرفت بازیکنان اسکواش استان تهران - فلاحی, مصطفی (مجله سلامت و ورزش: رویکردهای نوین (سورن), 2025)
سابقه و هدف: در این مقاله، به بررسی ارتباط بین سبک های رهبری مربیگری با انگیزش پیشرفت بازیکنان اسکواش استان تهران می پردازیم. روش کار: جامعه آماری این تحقیق را 200 نفر ورزشکار اسکواش منتخب تشکیل دادند که در سال 1392 به رقابت می پرداختند. با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس، تعداد 110 نفر به عنوان نمونه آماری در نظر گرفته و به منظور جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه مقیاس رهبری در ورزش (چالادوری و صالح 1978) و انگیزش پیشرفت(گیل 1993) استفاده شده است. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی و همچنین از آزمون استنباطی کالموگروف –اسمیرنف، از رگرسیون چند متغیره برای پیش بینی استفاده شد. یافته ها: یافته های تحقیق نشان داد که ارتباط معنی داری بین سبک حمایت اجتماعی 0.416 = r و بازخورد مثبت 0.298 = r با انگیزش پیشرفت ورزشکاران مشاهد شد(05/0. (p< همچنین یافته های پژوهش نشان داد که می توان انگیزش پیشرفت از روی سبک های رهبری پیش گویی نمود 24.105= f ، (01/0. (p< نتیجه گیری: با توجه به نتایج پژوهش حاضر باید گفت استفاده از سبک های متنوع رهبری و متناسب با هر ورزشکار و رشته ورزشی از سوی مربی و جهت دادن این الزامات از سوی وی، باعث می شود که ورزشکار انگیزه بیشتری برای ادامه فعالیت داشته باشد. چنانچه سایر عوامل موثر در موفقیت یک تیم از شرایط مطلوبی برخوردار باشد. ولی سبک های مربیگری ایجاد انگیزش لازم را نکند، نمی توان انتظار داشت که آن تیم به اهداف خود که همانا موفقیت و پیروزی است نائل آید.